NooYu.com » My Life

ปิดเทอมนี้ เรามาฝึกกีตาร์กันเถอะ

NooYu — Thu, 29 Apr 2010 17:44:48 +0000

Credit: http://www.tokyoartgallery.com

ถ้าหากใครไปอ่าน Entry ก่อนหน้านี้ที่ผมจะทำ Video Podcast มานั้น ผมกลับมีปัญหาขึ้นมาครับ ก็เพราะว่าโปรแกรมที่แถมมากับ Notebook สุดที่รักของผมไม่ sync กัน (คือเสียงกับภาพไม่ไปพร้อมกันหนะครับ) แถมยังคิด idea ไม่ออก (จริงๆนี่จะต้องเป็นเหตุผลหลักเลยหละ อิอิ) ก็เลยพับ Project นี้กันไปก่อนชั่วคราว ก็เลยว่างกันเลยหละคราวนี้ ไม่มีอะไรทำ ก็เลยลองเล่นกีตาร์ดีกว่า

แล้วผมเล่นกีตาร์เก่งไหม จริงๆน่าจะถามว่าผมเล่นเป็นด้วยหรอ ก็ขอบอกได้เลยว่าผมเล่นไม่เป็นหรอกครับ 5555+ ผมก็กำลังฝึกเล่นอยู่ ตอนนี้เล่นได้ตั้งสองคอร์ดแหนะ (เยอะมากมาย 5555+) ผมก็เลยไปถามแบงค์ เพื่อนที่ทวีธาว่าจะฝึกกันยังไงดี เพื่อนผมก็แนะนำให้ลองเล่นเพลง หวังดีเสมอ ของ Potato ซื่งเพลงนี้มีคอร์ดเยอะกับเพลง Sexy ของ Paradox ที่มีคอร์ดให้จับน้อยกว่าแต่จัวหวะเร็วกว่าให้ผมลองเล่นดูเพราะว่าคอร์ดที่เล่นจับง่ายนั่นเอง

หวังดีเสมอ – Pototo

Sexy – Paradox

ป.ล. แล้วกีตาร์หละ? ผมก็ยืมลูกน้ามาเล่น (อายุห่างกับผม 7 ปีเอง) ถ้าเล่นกีตาร์แล้วชอบ ก็คงจะซื้อมาประดับบารมีสักหน่อยก็แล้วกัน 5555+

เรื่องอื่นๆที่น่าสนใจ....

สวัสดีกับความแปลกใหม่

NooYu — Fri, 16 Apr 2010 19:43:19 +0000

หลายเดือนที่ผ่านมาผมเองก็มีเรื่องราวผ่านเข้ามาในชีวิตตั้งเยอะ บางเรื่องก็เขียน บางเรื่องก็ไม่ได้เขียน บางทีอาจจะบ่นใน twitter ของตัวเอง (@iamNooYu Follow กันเยอะๆนะครับ อิอิ) แต่ที่ผ่านมาผมกลับแทบไม่ได้แตะ Blog มานานแสนนาน (นานมากๆด้วย) ผมจึงตัดสินใจที่จะกลับเข้าสู่วงการอีกหน แต่คราวนี้คงจะไม่เหมือนเดิมแน่ๆ

ที่ผมบอกว่ามันไม่เหมือนเดิมแน่ๆ ก็เพราะว่าผมจะไม่เขียน Blog แต่ผมจะพูดแทน แถมโชว์หน้าอันหล่อเหลา (ที่ป๊ากะแม่ชมกันอยู่แค่สองคน 5555+) อีกด้วย เอาหละสิ Project นี้จะรุ่งโรจน์หรือจะรุ่งริ่งก็คงต้องติดตามกันนะครับ

เรื่องอื่นๆที่น่าสนใจ....

Bangkok Bus Strike

NooYu — Thu, 29 May 2008 17:40:06 +0000

(c)Tomo.Yun (www.yunphoto.net/en/)

วันนี้ใครที่ใช้รถยนต์ส่วนตัว หรือคนใช้แท็กซี่ก็อาจจไม่ค่อยได้รับความรู้สึกสักเท่าไหรนัก แต่ประชาชนคนทั่วไป รวมไปถึงนักเรียน (อย่างผม) ที่ใช้รถเมล์เป็นพาหนะก็คงจะรู้สึกเหมือนกันกับผม จริงๆแล้วผมเองไม่เคยคิดว่ารถเมล์จะหยุดวิ่งเลย (แต่ก็ได้ข่าวว่าหยุดรถเมล์เมื่อวันก่อน) และแล้วมันก็เกิดขึ้นกับผมเอง ทำเอาผมเครียด กังวล อีกทั้งกลัวที่จะ……….ไม่ได้กินข้าว (เหอะๆ) และเรื่องราวมันมีดังนี้

เวลาประมาณ 7 โมงเช้า ซื่งเป็นช่วงเวลาปกติที่ผมออกจากบ้านเพื่อไปโรงเรียนด้วนรถสาย 57 ที่ผ่านปากซอยที่แสนแคบแถวบ้านผม (จริงๆแล้วมันน่าจะเรียกว่าทางลัดซะมากกว่า แต่รถเข้าไปได้ก็ไม่รู้จะเรียกอะไรดีนี่สิ) แต่ไม่รู้มันไม่ชอบให้ผมไปถึงโรงเรียนเร็วหรือเปล่า ก็ไม่รู้ เพราะเมื่อผมโผล่หัวไปที่ปากซอยทีไร ผมจะได้เห็นรถสาย 57 ผ่านคาลูกกระตาผมทุกที (เห็นทีไรเจ็บใจมันทุกที ว่าทำไมตูถึงไม่รีบออกจากบ้านให้ไวกว่านี้วะ)

แต่ทว่าวันนี้เริ่มเปลี่ยนไป ผมก็ออกจากบ้านมาปกติด้วยเวลาเดิมๆที่ออกจากบ้านทุกวัน แต่ผมมีความรู้สึกที่เปลี่ยนไป ผมเริ่มรู้สึกแปลกๆว่า ปกติแล้วจะต้องมีรถผ่านหน้าปากซอยต่อหน้าต่อตาทุกที แต่วันนี้มันไม่ได้เป็นอย่างนั้น แต่ผมคิดว่าผมอาจจะออกช้ากว่าช่วงรถเมล์ผ่านหรือเปล่า จึงไม่ได้สนใจอะไร พอผมเดินไปที่ป้ายรถเมล์ ผมก็ได้เห็นผู้คนเยอะแยะที่รอรถเมล์กันอยู่ (แถวป้ายรถเมล์บ้านผมโดยปกติจะมีคนรอรถไม่เกิน 3-4 คน ถ้าถึง 5 คนก็รู้ได้เลยว่ารถมันขาดระยะแล้ว ด้วยเพราะว่ารถจะมาตลอดเวลา ไม่ค่อยได้ขาดระยะกันมากนัก แต่แข่งซิ่งอย่างกะรถ F1 หนะเจอบ่อย 555+) ผมก็เริ่มแปลกใจยิ่งกว่าเดิม แต่ก็คงคิดว่ารถคงขาดระยะหละมั้ง จึงรอรถเมล์ต่อไป รอเกือบ 20 นาที ก้ไม่มีวี่แววที่รถเมล์คันใดคันหนึ่งจะออกมาให้เห็น (สงสัยว่ารถเมล์คงจะเล่นซ่อนแอบกับผู้โดยสารแน่เลย) ผมคิดไปไกลถึงความเป็นความตายในการ…..กินข้าวเช้า (เหอะๆ) ไม่ใช่สิเราจะต้องไม่เห็นแก่กิน (แต่มันหิวนี่) และแล้วผมจึงตัดใจที่จะรอรถเมล์ จึงไปพื่งรถแท็กซี่หรือไม่ก็สามล้อแทน แต่เรื่องราวก็ยังไม่จบเพียงแค่นี้

หลังจากที่ผมหารถที่ว่าง เพราะมองไปมีแต่รถอย่าอี่นเต็มไปหมด และแล้วสวรรค์ก็เข้าข้างเรา (เพ้อ..) มีรถตุ๊กตุ๊กที่ว่างอยู่คนนึง ผมก็ลองถามว่าไปโรงเรียนทวีธาภิเศกคิดเท่าไหร (คือว่าบ้านผมอยู่แถวพระราม 8 แล้วจะต้องไปโรงเรียนทวีธาภิเศก เคยลองนั่งจากรถแท็กซื่ ก็ประมาณ 60 บาทครับ) เขาก็ตอบเลยว่า “30 บาท” ผมก็รีบขึ้นรถโดยทันทีทันใด (ราคาประมาณนี้ถือว่าถูกมากๆแล้วหละครับ) แต่คุณเชื่อไหมครับว่าเมื่อถึงโรงเรียน ก้มีสิ่งที่ไม่น่าเชื่อเกิดขึ้นกับผม (อีกแล้วหรือเนี่ย)

ก่อนเรื่องที่จะถึงโรงเรียน ผมขอเล่าย้อนหลังมาช่วงระหว่างที่ผมนั่งรถตุ๊กตุ๊ก พี่คนขับก็คุยกันในเรื่องที่เกี่ยวข้องกับการเมืองนั้่นแหละครับ (น่าจะรู้ๆกันอยู่ แต่มันเรื่องอะไรนั่นสิ ผมไม่บอก…..5555+)
แต่เหตุการณ์ต่อจากนี้ไป มันทำให้ผมอื้ง คือว่าหลังจากที่ไปถึงโรงเรียนนั้นเอง ผมก้ได้รับข่าวจากพี่คนขับตุ๊กตุ๊กว่า “พี่คิดยี่สิบก็พอ” ผมอื้ง ทื่ง ช็อค ในบัดดล (ไอเรื่องแค่นี้นะ) นี่แหละครับคือเรื่องราวทั้งหมดของผม ขอขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่เสียเวลามาอ่านเรื่องที่อ่านแล้วงงอยู่บ้าง (ความจริงแล้วงงมาก ขนาดคนเขียนยังเขียนไปงงไปเลย) ยังไงก็ขอบคุณมากครับ